Güneş Doğarken
Ulu Kurtarıcı’ya
Esaret acısı bir kabus gibi
Çökmüştü biçare omuzlarına;
Hepsinin bunalmış, ezilmiş kalbi;
Ümitsiz bakıyor gözler yarına.
Şu yanda yaralı bir delikanlı,
Ötede matemli taze bir dul var.
Bütün gözler yaşlı, ufuk dumanlı,
Her göğsün altında bir yara kanar…
Bu kadar elemli bir günde doğdun,
En büyük Türklüğün büyük güneşi!
Zulmü parçaldın, zalimi kovdun,
Söndürdün bayrağa salan ateşi.
Yaralar sarıldı, yaşlar silindi,
Parladı zulmetten eriyen gözler;
Her kalbe ümidin ışığı sindi,
Ümitle gülmeğe başladı her yer.
Çelikten kolunla tuttun elinden,
Kaldırdın mustarip, hasta vatanı.
Cihan! Hayretle bak! Tarih, eğil sen!
Et ati, kemali “Kemal”de tanı !…
Halide Nusret ZORLUTUNA
