Var mıydın gerçekten? Gözlerimiz buluşmadan, ellerimiz birbirine değmeden, yalnızca yüreklerimizle, doludizgin bir aşk seninle paylaştık mı biz? Yoksa… Acımasız bir aldatmaca mıydı yaşadıklarımız? Kimdin sen? Bilinçaltımın bana oynadığı bir oyun… Gerçekleşmesini istediğim ulaşılmaz bir düş… Kahredici bir duygu yanılsaması… Hangisiydin? Var mıydın gerçekten? Bilemiyorum…
İÇİNDEKİLER
Dokunuş
Alev Alev
Geçmiş Zaman Olur ki…
Alışma Bana
Dolunay
Kimsin Sen?
En Büyük Ödül
Doğmamış Torunuma Mektup
DOKUNUŞ
Masumiyet bile masum değil artık…
Zamansız mekansız, maddenin ruha dönüşüp alem değiştirdiği farklı bir boyutta güçlükle soluk alıyorum. İrili ufaklı bin bir çeşit yüzle sarılı çevrem. Duvarların filizi yeşiliyle bütünleşmeye meyyal, genç yaslı, suskun konuşkan; konuşurken yapay, ağlamaklı ifadelere bürünen ya dil dudak kıvrımındaki münasebetsiz gülüşü sinebilmek için zorlamalı bir gayretle katkatı kesilmiş, doğallıkları uzak, maske misali yüzler… Güzleri yok hiçbirinin Hepsi de oyularak yuvalarından çıkarılmış, tavana yükselmişler: oradan bakıyorlar bana. Ok gibi bakışları: delici, acıtıcı, hoyrat… Hiçbirinin pınarında yaş yok. Ağlamayı, dövünerek ağlamayı: haykırmayı, umarsızca gözyaşı dökmeyi bana bırakmışlar.
Haklılar. Ölenin en yakını benim çünkü.
Ölen!
Aniden/hiç beklenmedik biranda, hiç beklenmedik bir şekilde. tek bir veda sözcüğü edemeden çekip giden… benim kocam!
Yalnız koca mı? Sevgilim, aşkım, arkadaşım, dostum…
Sokağın ortasına bırakılıvermiş öksüz çocuklar gibi hissediyorum kendimi. Cemal Süreya’nın sızılı dizelerine takılıp kalıyorum.
…
