Lev Nikolayeviç Tolstoy – İnsan Ne İle Yaşar kitap kapağı

Lev Nikolayeviç Tolstoy – İnsan Ne İle Yaşar

Yazar: Lev Nikolayeviç Tolstoy

9 dk okuma
TürHikaye - Öykü
Yayın Tarihi29 Kasım 2021
Okuma Süresi9 dakika

“İNSANA NE KADAR TOPRAK LAZIM? Şehirde ya­şa­yan ve bir tüccarla ev­li olan ab­la, köy­de­ki kız kar­de­şi­ni zi­ya­re­te git­miş­ti; kar­de­şi ise bir köy­lüy­le ev­liy­di.…”

Kitap Tanıtımı, Özeti ve Okuma Metni

Dilediğiniz yazı tipi, boyut, tema ve sesli dinleme seçeneğiyle okuyun

Reklam
Yazı Boyutu:18px
Tema:
Yazı Tipi:
Satır Aralığı:

Lev Nikolayeviç Tolstoy – İnsan Ne İle Yaşar

Lev Nikolayeviç Tolstoy

İNSANA NE KADAR TOPRAK LAZIM?

Şehirde ya­şa­yan ve bir tüccarla ev­li olan ab­la, köy­de­ki kız kar­de­şi­ni zi­ya­re­te git­miş­ti; kar­de­şi ise bir köy­lüy­le ev­liy­di. Se­ma­ver ba­şın­da top­lan­dık­la­rın­da, ab­la kent ha­ya­tı­nın gü­zel­lik­le­rin­den, ya­şam­la­rı­nın ne ka­dar ra­hat ol­du­ğun­dan, ne ka­dar gü­zel gi­yin­dik­le­rin­den, ço­cuk­la­rın şık el­bi­se­ler gi­yi­nip ku­şan­dık­la­rın­dan, lez­zet­li yi­ye­cek­ler yi­yip ti­yat­ro­la­ra, eğ­len­ce­le­re na­sıl git­tik­le­rin­den bi­re bin ka­ta­rak söz et­me­ye baş­la­dı.

Kız kar­deş, bu söz­le­re alın­dı ve son­ra da al­sat­çı ko­ca­sı­nın ha­ya­tı­nı ye­rin di­bi­ne ba­tı­rıp köy ya­şa­mı­nı ne çok be­ğen­di­ği­ni an­lat­ma­ya ko­yul­du: “Ya­şa­dı­ğım ha­ya­tı si­zin­kiy­le de­ğiş­tir­mem!..” de­di. “Ka­ba bir ha­ya­tı­mız ola­bi­lir ama en azın­dan ka­fa­mız ra­hat. Biz­den da­ha iyi ya­şa­dı­ğı­nız doğ­ru, evet, ne var ki ge­rek­si­nim­le­ri­niz­den da­ha ço­ğu­nu ka­zan­ma­nı­za kar­şın, her şe­yi­ni­zi bir an­da yi­ti­re­bi­lir­si­niz. Ata­sö­zü­nü duy­muş­sun­dur: ‘Kâr­la za­rar kar­deş­tir.’ Bu gün ekonomik durumu iyi olan­lar, bir bak­mış­sın yi­ye­cek ek­me­ğe muh­taç ol­muş. Bi­zim ha­ya­tı­mız da­ha gü­ven­li. Bel­ki o ka­dar im­re­ni­le­si de­ğil fa­kat çok var­lık­lı ol­ma­sak da yi­ye­cek­ten ya­na sı­kın­tı­mız yok.”
Ab­la alay­lı bir ses­le:
“El­bet­te bu yi­ye­cek­le­ri do­muz­lar­la ve inek­ler­le ye­mek is­ter­sen. Sen ki­bar­lık­tan ne an­lar­sın! Ko­can ta şa­fak­tan gün­ba­tım­la­rı­na ka­dar ça­lış­sın, siz de ço­cuk­la­rı­nız­la be­ra­ber güb­re­le­rin üze­rin­de ya­şa­ma­ya de­vam edin!”

Kü­çük kar­deş:
“O ka­dar önem­li mi bu?” de­di. İşi­mi­zin ka­ba ve yo­ru­cu ol­du­ğu­na sö­züm yok; fa­kat gü­ven­li. Kim­se­le­re avuç aç­ma­dan ya­şa­ya­bi­li­yo­ruz. Pe­ki siz? Kent­le­ri­niz tür­lü yüz kı­zar­tı­cı şey­ler­le do­lu; bu­gün­ler­de pek so­run ya­rat­maz ama peki ya ge­le­cek­te? Ko­can ku­mar­la, iç­ki ya da ka­dın­la yol­dan çı­kar­sa?.. Her şey mah­vol­maz mı o za­man? Böy­le­si şey­ler­le sık sık kar­şı­laş­mı­yor mu­sun?

Ai­le re­isi Pa­hom, uzan­dı­ğı şö­mi­ne­nin üs­tün­den ka­dın­la­rın ko­nuş­ma­la­rı­na ku­lak ve­ri­yor­du.
‘Har­fi­yen öy­le!..’ di­ye ge­çir­di için­den. ‘Biz köy­lü kıs­mı, ço­cuk­luk­tan baş­la­ya­rak top­ra­ğı ekip biç­me­ye o ka­dar kap­tır­dık ki böy­le­si şey­ler dü­şün­me­ye vak­ti­miz kal­mı­yor. Kay­gı­lan­dı­ğım tek şey, top­ra­ğı­mı­zın az ol­ma­sı. Eğer da­ha faz­la tar­lam ol­say­dı, kim­se­ler­den kork­maz­dım.’

Ab­la kar­deş çay­la­rı­nı bi­ti­rin­ce giy­si­ler­den söz et­me­ye baş­la­dı­lar; sonra da bu­la­şık­la­rı­nı yı­ka­yıp yat­tı­lar.
Ne var ki şey­tan, şö­mi­ne­nin ya­nın­da du­rup bü­tün ko­nuş­ma­la­rı din­le­miş­ti. Köy­de ya­şa­yan ka­dı­nın ko­ca­sı­nı öv­me­sin­den, ada­mın­sa da­ha faz­la ara­zi­si ol­sa kim­se­ler­den kork­ma­ya­ca­ğı­nı dü­şün­me­si­ne se­vin­miş­ti.
‘Oyun baş­lı­yor…’ di­ye dü­şün­dü şey­tan. İs­te­di­ğin ka­dar top­rak ve­rip se­ni ege­men­li­ği­me ala­ca­ğım.
Kö­yün ya­kı­nın­da, yak­la­şık üç yüz dö­nüm­lük çok bü­yük bir top­ra­ğa sa­hip bir ha­nı­me­fen­di ya­şı­yor­du. Köy­lü­ler­le hiç­bir so­ru­nu ol­ma­mış­tı bu ka­dı­nın ama, ya­nı­na es­ki bir as­ke­ri ya­naş­ma ola­rak alın­ca iş­ler bo­zul­du. Bu ya­naş­ma, kes­ti­ği pa­ra ce­za­la­rıy­la her­ke­se ya­ka silk­ti­ri­yor­du.

Pa­hom, elin­den gel­di­ğin­ce özen­li ol­ma­ya ça­lış­tıy­sa da ba­şı­na sü­rek­li ay­nı şey ge­li­yor­du; atı ha­nı­me­fen­di­nin yu­laf­la­rı­na da­lı­yor ve­ya bir ine­ği ha­nı­me­fen­di­nin bah­çe­si­ne gi­ri­yor, da­na­la­rı ha­nı­me­fen­di­nin ot­lak­la­rın­da ot­lu­yor, o da bü­tün bun­lar için pa­ra ce­za­sıy­la kar­şı­la­şı­yor­du.
Söy­le­ne söy­le­ne ce­za­yı öde­yen Pa­hom, öf­key­le git­ti­ği evin­de, bü­tün acı­sı­nı ka­rı­sın­dan çı­ka­rı­yor­du. Bü­tün ya­zı, ya­naş­ma yü­zün­den kö­tü ge­çir­di Pa­hom. Kış ge­lip de sı­ğır­lar ahır­dan çı­ka­ma­yınca an­cak ra­hat­la­mış­tı. Var­sın hay­van­la­rın yi­ye­ce­ği­ni ken­di­si ver­sin­di, en azın­dan der­di ta­sa­sı yok­tu.
O gün­ler­de baş­la­yan de­di­ko­du­la­ra gö­re, ha­nı­me­fen­di ara­zi­le­ri­ni sa­ta­cak­tı. Ana­yol­da­ki ha­nın sa­hi­bi, bu ara­zi­le­ri al­mak için gi­ri­şim­le­re baş­la­mış­tı. Bu ha­ber, köy­lü­le­ri çok kay­gı­lan­dır­mış­tı. “Ara­zi­le­ri han­cı alır­sa” di­yor­lar­dı, “Ke­si­le­cek ce­za­lar­la, ha­nı­me­fen­di­nin ya­naş­ma­sı­nı bi­le mum­la ara­tır bi­ze… He­pi­mi­zin ge­çi­mi o ara­zi­ler­den.”
Köy­lü­ler top­la­şıp ha­nı­me­fen­di­ye gi­de­rek ara­zi­le­ri­ni han­cı­ya sat­ma­ma­sı­nı is­te­yip da­ha yük­sek bir be­del öner­di­ler. Ha­nı­me­fen­di ara­zi­le­ri­ni on­la­ra bı­rak­ma­ya ra­zı ol­du. Son­ra­la­rı köy­lü­ler, ken­di­le­ri­nin bü­tün ara­zi­le­ri al­ma­sı için uğ­raş­ma­ya baş­la­dı­lar, böy­le­ce bü­tün top­rak­ları or­tak­la­şa ekip bi­çe­bi­lir­ler­di. Bu ko­nu hak­kın­da tar­tış­mak için kaç kez bir ara­ya gel­di­ler­se de bir çö­zü­me ula­şa­ma­dı­lar; şey­tan ara­ya ni­fak to­hum­ları ek­miş­ti çün­kü. Ni­ha­yet bu top­rak­ları her bi­ri­nin ala­bi­le­ce­ği öl­çü­de pay­lar hâ­lin­de al­ma­sı ka­ra­rı­na var­dı­lar. Ha­nı­me­fen­di on­la­rın bu öne­ri­si­ne de ‘evet’ de­di.
Ara­dan bi­raz za­man ge­çin­ce Pa­hom kom­şu­la­rın­dan bi­ri­nin el­li dö­nüm ara­zi al­dı­ğı­nı, pa­ra­nın ya­rı­sı­nı he­men, ka­la­nı­nı bir yıl son­ra öde­ye­ce­ği­ni duy­du; içi ha­set­le dol­du.
“Vay ca­nı­na!” de­di için­den, ara­zi­le­rin hep­si el­den çı­ka­rı­lı­yor, ben­se bir ka­rış­lık yer bi­le ala­ma­ya­ca­ğım.”
Gi­dip ka­rı­sıy­la ko­nuş­tu:
“Her­kes alı­yor…” de­di. “Ne ya­pıp edip yir­mi dö­nüm de biz al­ma­lı­yız. Ge­çim yü­kü gi­de­rek ağır­la­şı­yor. Şim­di­ki ya­naş­ma, kes­ti­ği ce­za­lar­la if­la­hı­mı­zı ke­si­yor.”
Bi­raz top­ra­ğı na­sıl ala­bi­le­cek­le­ri­ni dü­şü­nüp ta­şın­ma­ya baş­la­dı­lar. Yüz rub­le bi­rik­tir­miş­ler­di. Bir tay ve bi­raz arı sat­tı­lar. Oğul­la­rı­nı pa­ra ka­zan­ma­sı için gur­be­te yol­la­dı­lar; Pa­hom’un ma­aşı­nı da ön­ce­den alıp ka­yın­bi­ra­de­ri­ne de bi­raz­cık borç­la­ndıktan sonra, ara­zi için öde­ye­cek­le­ri pa­ra­nın ya­rı­sı­nı denk­leş­tir­di­ler.
Pa­ra­yı ya­nı­na alan Pa­hom bi­raz ağaç­lı, kırk dö­nüm­lük bir yer be­ğen­di. Ha­nı­me­fen­diy­le fi­yat­ta an­la­şıp to­ka­laş­tı­lar; Pa­hom, ha­nı­me­fen­di­ye bi­raz kaparo ver­di. Ka­lan borç için de ken­te inip se­net ha­zır­la­dı­lar. Pa­hom ya­rı­sı­nı pe­şin, ya­rı­sı­nı da iki yı­la ya­ya­rak öde­ye­cek­ti.
Artık Pa­hom da arazi sa­hi­bi ol­muş­tu. Borç al­dı­ğı to­hum­la­rı ek­ti top­rak­la­rı­na. O yıl ürün iyiy­di; bir yı­lı bi­le bul­ma­dan bü­tün borç­la­rı­nı te­miz­le­di. Ar­tık ken­di ara­zi­si­nin efen­di­siy­di; ekip bi­çi­yor, sı­ğır­la­rı­nı ken­di ot­la­ğı­na sa­lı­yor­du. Boy atan mı­sır­la­rı­na ve­ya ça­yır­la­rı­na bak­ma­ya git­ti­ğin­de se­vinç­ten ye­rin­de du­ra­mı­yor­du. Ora­da ye­şe­ren her şey, onun gö­zü­ne da­ha fark­lı, da­ha gü­zel gö­rü­nü­yor­du. Ön­ce­le­ri bu ara­zi­le­rin hiç­bir özel­li­ği yok­tu; fa­kat şim­di du­rum ta­ma­men de­ğiş­miş­ti.

Pa­hom’un ha­ya­tın­dan her­han­gi bir şi­kâ­ye­ti ve ya­kın­ma­sı yok­tu. Eğer kom­şu köy­de­ki­ler onun mı­sır tar­la­sın­dan ve ot­la­ğın­dan geç­me­se key­fi mü­kem­mel ola­cak­tı. Ki­bar­ca uyar­dı bir­kaç kez fa­kat köy­lü­ler al­dı­rış bi­le et­me­di­ler. Bu yet­mez­miş gi­bi, kö­yün ço­ba­nı da inek­le­ri­ni onun ot­lak­la­rı­na sa­lı­yor, hat­ta ge­ce­le­ri dı­şa­rı­da bı­ra­kı­lan at­lar onun mı­sır­la­rı­na da­lı­yor­du. Pa­hom, kaç kez on­la­rı dı­şa­rı deh­le­miş, sa­hip­le­ri­ni ikaz etmiş, kim­se­cik­le­re da­va aç­ma­mak için ken­di­ni zor diz­gin­le­miş­ti. Gü­nün bi­rin­de da­ya­na­ma­dı ve mah­ke­me­ye şi­kâ­yet di­lek­çe­si ver­di. Köy­lü­le­rin top­rak­sız ol­du­ğu­nu, bü­tün me­se­le­ye bu­nun ne­den ol­du­ğu­nu, özel­lik­le yap­ma­dık­la­rı­nı as­lın­da bi­li­yor­du; fa­kat şöy­le dü­şün­me­den ede­mi­yor­du:
“Ben bu­na göz yu­ma­mam; ak­si tak­dir­de ili­ği­mi ku­ru­tur­lar. Bir yo­lu­nu bu­lup on­la­ra gün­le­ri­ni gös­ter­me­li­yim.”
On­la­rı mah­ke­me­ye ve­rip gün­le­ri­ni gös­ter­di; yet­me­di, tek­rar mah­ke­me­ye yol­lan­dı ve bu­nun so­nu­cun­da bir­kaç köy­lü pa­ra ce­za­sı öde­me­ye mah­kûm edil­di. Ara­dan bi­raz za­man ge­çin­ce Pa­hom’un kom­şu­la­rı kin­len­me­ye baş­la­dı. Ki­mi za­man hay­van­la­rı­nı bi­le­rek onun tar­la­la­rı­na sal­dı­lar. Köy­lü­ler­den bi­ri, ge­ce vak­ti, Pa­hom’un ağaç­lı­ğı­na gi­dip bir­kaç kör­pe ıh­la­mu­ru bi­le kes­ti. Ağaç­lı­ğı­nın ya­nın­dan ge­çen Pa­hom’un dik­ka­ti­ni be­yaz bir şey çek­ti; bir­kaç adım yak­la­şın­ca, ıh­la­mur ağaç­la­rı­nın sa­de­ce kök­le­ri­nin kal­dı­ğı­nı, az iler­ide de ka­buk­la­rı sıy­ırıl­mış ağaç­la­rın ol­du­ğu­nu fark etti, çok öf­ke­len­di.
“Kes­ti­ği bir tek ağaç ol­sa, dert de­ğil…” di­ye ge­çir­di için­den. “Aşa­ğı­lık he­rif bir sü­rü ağaç kes­miş. Ya­pa­nı bir eli­me ge­çir­sem, li­me li­me ede­ce­ğim.”
Sü­rek­li, bu­nu ya­pa­nın kim ol­du­ğu­na ka­fa yor­du. Ni­ha­yet, ‘Ke­sin­lik­le Si­mon yap­mış­tır; baş­ka kim­se ola­maz!..’ diye düşündü.
Gi­dip Si­mon’un çift­li­ği­ne bak­tı; bir şey gö­re­me­di ama Si­mon’un yap­tı­ğı­na da­ir ka­ra­rı da de­ğiş­me­di. Bir di­lek­çe ya­zıp mah­ke­me­ye ver­di. Si­mon du­ruş­ma­ya çağı­rıl­dı. Da­va­ya bir da­ha ba­kıl­dı, onun yap­tı­ğı­na da­ir ka­nıt bu­lun­ma­dı­ğı için sa­lı­ve­ril­me­si­ ka­rarı alındı. Pa­hom’un gö­zün­de, uğ­ra­dı­ğı hak­sız­lık bü­yü­müş­tü; bü­tün öf­ke­si­ni köy he­ye­ti­ne yan­sıt­tı:
“Hır­sız­lar si­ze rüş­vet ve­ri­yor…” de­di. “Na­mus­lu ki­şi­ler ol­say­dı­nız, hır­sı­zı ser­best bı­rak­maz­dı­nız!..”
Pa­hom kav­ga et­me­dik kim­se bı­rak­ma­dı. Evi­ni kun­dak­la­ya­cak­la­rı­na da­ir söz­ler de çalınıyordu ku­lak­la­rı­na. Elin­de­ki ara­zi­ler ço­ğal­ma­sı­na kar­şın, top­lu­mda­ki say­gın­lı­ğı za­rar gör­dü. Ara­dan ge­çen za­man için­de, pek çok ki­şi­nin ye­ni böl­ge­le­re ta­şı­na­ca­ğı söy­len­ti­si çık­mış­tı.
“Top­rak­la­rım­dan ay­rıl­ma­ma ge­rek yok…” di­ye ge­çir­di için­den. “Bi­ri­le­ri ta­şı­nır­sa, bi­zim ye­ri­miz bol­la­şır. On­la­rın sat­tı­ğı top­rak­la­rı alır ara­zi­le­ri­mi ge­niş­le­ti­rim. Ha­ya­tım iyi­ce ko­lay­la­şır. Hem bu hâ­li­min çok iyi ol­du­ğu falan yok.”
Pa­hom, bir gün evin­de otu­rur­ken yo­lu kö­ye dü­şen bir çift­çi­yi ko­nuk et­ti. Köy­lü­yü ağır­la­yan Pa­hom, ona ne­re­li ol­du­ğu­nu sor­du. Köy­lü, Vol­ga’nın di­ğer ta­ra­fın­dan gel­di­ği­ni, ora­da ya­şa­dı­ğı­nı be­lirt­ti. Pa­hom bu­nun­la il­gi­le­nin­ce adam pek çok ki­şi­nin ora­ya ta­şın­dı­ğı­nı söy­le­di. Bu köy­den de ora­ya ta­şı­nan­lar var­mış. Top­lu­lu­ğa ka­tıl­mış­lar; adam ba­şı yir­mi beş dö­nüm ara­zi da­ğı­tıl­mış. Top­rak bi­re bin ve­ri­yor­muş. Ora­ya sa­de­ce üs­tün­de­ki göm­lek­le ge­len köy­lü, ar­tık al­tı at, iki inek sa­hi­biy­miş. Pa­hom’un içi­ne kıs­kanç­lık ateş­le­ri do­lar­ken “Fark­lı bir yer­de de adam gi­bi ya­şa­mak müm­kün­ken bu­ra­da ne­den se­fil ola­yım? Bu­ra­da­ki ara­zi­le­ri­mi sa­tıp ala­ca­ğım pa­ray­la ora­da ye­ni bir ha­yat ku­ra­rım. Bun­ca ka­la­ba­lık bir yer­de in­sa­nın ba­şı hiç­bir za­man dert­ten kur­tul­maz. Yi­ne de ön­ce­den gi­dip bir ba­ka­yım…” di­ye dü­şü­ndü.
Ba­ha­rın son gün­le­rin­de yo­la çık­tı. Bir va­pu­ra bi­nip Vol­ga üs­tün­den Şa­ma­ra’ya geç­ti, yak­la­şık üç yüz mi­li de yü­rü­ye­rek geçip ada­mın sözünü et­ti­ği ye­re var­dı. Ora­da gör­dük­le­ri, ada­mın an­lat­tık­la­rı­nı doğ­ru­lu­yor­du. Her­ke­se ye­te­cek kadar ara­zi var­dı; her köy­lü­ye yir­mi beş dö­nüm­lük or­tak­la­şa eki­lip bi­çi­le­cek ara­zi ve­ril­miş­ti. İs­te­yen­ler pa­ra­sı­nı öde­yip bu top­rak­la­ra da­ha ucu­za sa­hip ola­bi­li­yor­du. Du­ru­mu ye­rin­de in­ce­le­yen Pa­hom, son­ba­ha­ra doğ­ru evi­ne dö­nüp, her şe­yi­ni sa­tıp sav­ma­ya baş­la­dı; ara­zi­si­ni ve hay­van­la­rı­nı sat­tı. Top­lu­luk üye­li­ğin­den çık­tı. Ba­har ge­lin­ce­ye dek bek­le­yip ai­le­siy­le be­ra­ber ye­ni va­tan­la­rı­na doğ­ru yo­la düş­tü­ler.
Pa­hom, ye­ni yurt­la­rı­na gel­di­ği sı­ra­lar­da, bü­yük bir kö­yün top­lu­lu­ğu­na alın­ma­la­rı için baş­vur­du. Ge­rek­li ev­rak­la­rı dü­zen­le­yip ih­ti­yar he­ye­ti­ne ver­di ve on­lar­dan üye­lik bel­ge­si­ni al­dı. Ken­di­si­nin ve oğul­la­rı­nın iş­le­me­si için be­şer his­se­den yüz yir­mi beş dö­nüm ara­zi emir­le­ri­ne ve­ril­di. Pa­hom, ge­re­ken bi­na ek­len­ti­le­ri­ni yap­tı. Ar­tık es­ki­sin­den üç kat da­ha faz­la ara­zi­ye sa­hip­ti. Top­rak, mı­sır ek­me­ye epey­ce uy­gun­du. Du­ru­mu es­ki­si­ne gö­re çok da­ha iyiy­di. Ge­niş me­ra­la­rı, eki­lip bi­çi­le­bi­lir top­rak­la­rı var­dı. Bes­le­ye­bi­le­ce­ği inek sa­yı­sı sı­nır­sız­dı.
Pa­hom, ilk za­man­lar ha­ya­tın­dan mem­nun­du; ama bir sü­re son­ra, bu­ra­da­ki top­rak­la­rı­nı da az bul­ma­ya baş­la­dı. İlk yıl, or­tak ara­zi­ler­den his­se­si­ne dü­şen top­ra­ğa buğ­day ekip bol ürün al­dı. Bu yıl da buğ­day ek­mek ni­ye­tin­dey­di fa­kat or­tak ara­zi­le­ri ye­ter­siz­di. Za­ten iş­le­di­ği top­rak­lar da buğ­day eki­mi­ne ay­rıl­ma­mış­tı; çün­kü o böl­ge­de sa­de­ce hiç sü­rül­me­miş na­das­lı top­rak­la­ra buğ­day eki­le­bi­li­yor­du. İki yıl­da bir buğ­day eki­len ara­zi­ler, üzer­le­rin­de­ki ot­lar bü­yü­yün­ce­ye ka­dar na­da­sa bı­ra­kı­lı­yor­du ve böy­le­si ara­zi­le­re ta­lep faz­la, top­rak ye­ter­siz­di. Bu yüz­den sü­rek­li kav­ga­lar çı­kı­yor­du. Hâ­li vak­ti ye­rin­de olan­lar bu­ra­la­ra buğ­day ek­mek is­ti­yor, yok­sul­lar­sa bu­ra­la­rı sat­ma­yı, en azın­dan öde­ye­cek­le­ri ver­gi­le­ri çı­kar­ma­yı is­ti­yor­lar­dı. Pa­hom, da­ha faz­la buğ­day ek­mek is­te­yen­ler­den­di; tu­tup bir al­sat­çı­dan bir yıl­lık top­rak ki­ra­la­dı. Eke­bil­di­ğin­ce buğ­day ek­ti; ürün bi­re bin ver­di ama bir me­se­le var­dı: Ara­zi, kö­ye çok uzaktı. Buğ­day­la­rın ne­re­dey­se on ki­lo­met­re ka­dar ta­şın­ma­sı ge­re­ki­yor­du. Ara­dan bi­raz süre geç­ti­ğin­de Pa­hom, ki­mi al­sat­çı­la­rın uzak çift­lik­ler­de ya­şa­yıp ser­vet edin­dik­le­ri­ni fark edin­ce, “Ta­pu­su ben­de olan bi­raz ara­zi al­sam, üze­ri­ne bir çift­lik evi yap­tır­sam her şey yo­lu­na gi­rer­di…” di­ye dü­şün­dü. Bu me­se­le­ye gün­ler­ce ka­fa yor­du.
Üç yıl bo­yun­ca top­rak ki­ra­la­yıp buğ­day ek­me­yi sür­dür­dü. İyi ürün alı­yor­du ve pa­ra bi­le bi­rik­ti­re­bi­li­yor­du. As­lın­da hiç ya­kın­ma­dan ya­şa­yıp gi­de­bi­lir­di ama her yıl top­rak ki­ra­la­mak için ter dök­mek gö­zü­nü yıl­dır­mış­tı. İyi ara­zi­ler ol­du­ğu bi­li­nen yer­le­re köy­lü­ler he­men do­lu­şu­yor ve bir an­da sa­tı­lı­yor­du. Eli­ni­zi ça­buk tut­ma­dı­ğı­nız­da ha­va alı­yor­du­nuz. Üçün­cü yıl, baş­ka bir çift­çiy­le bir­lik­te ça­yır ki­ra­la­dı­lar; ara­la­rın­da an­laş­maz­lık baş gös­te­rip de çift­çi­ler da­va et­tik­le­rin­de, ora­yı da sür­müş­ler­di. Da­va­yı kay­be­ttiler, pa­ra­la­rı ve emek­le­ri bo­şa git­ti.
Pa­hom, ‘Ken­di top­ra­ğım ol­say­dı, kim­se­cik­ler ka­rış­ma­dan ekip bi­çer­dim ve bun­lar­la uğ­raş­maz­dım…’ di­ye dü­şü­nü­yor­du.
Pa­hom, ken­di­si­ne top­rak ara­ma­ya baş­la­dı; bin üç yüz dö­nüm­lük top­ra­ğı olan fa­kat eli dar­da ol­du­ğu için bu top­ra­ğı sat­mak is­te­yen bir köy­lüy­le ta­nış­tı. Kı­ran kı­ra­na pa­zar­lık edip ya­rı­sı pe­şin, ya­rı­sı se­net­le öden­mek ko­şu­luy­la bin beş yüz rub­le­de ka­rar kıl­dı­lar. Ge­ri­ye sa­de­ce söz­leş­me yap­mak kal­mış­tı. O sı­ra­lar­da, yo­lu ora­dan ge­çen bir ya­ban­cı, atı­nı yem­le­mek için Pa­hom’un evi­ne gel­di. Pa­hom ya­ban­cıy­la ko­nuş­tu­ğun­da, onun hay­li uzak­tan, Baş­kır’dan dön­dü­ğü­nü, ora­lar­da on üç bin dö­nüm top­ra­ğın sa­de­ce bin rub­le ol­du­ğu­nu öğ­ren­di. Da­ha faz­la bil­gi­len­mek is­te­yen Pa­hom’a şun­la­rı söy­le­di ya­ban­cı:
“Ya­pı­la­cak en iyi şey, baş­kan­lar­la ah­bap ol­mak. Ben yüz rub­le eden bir ka­dın el­bi­se­si, ha­lı, bir ku­tu ça­yı hi­be et­tim, şa­rap ver­dim; bun­lar kar­şı­lı­ğın­da, ara­zi­nin her bir dö­nü­mü iki ka­pik­ten da­ha ucu­za gel­di ba­na.” Ya­nın­da­ki ta­pu­la­rı gös­te­ren ya­ban­cı:
“Top­rak­lar bir ır­ma­ğın kı­yı­sın­da; kan ek­sen can bi­ter…” de­di.

Reklam

Lev Nikolayeviç Tolstoy — Diğer Eserleri

Aynı yazarın arşivdeki diğer kitap tanıtımları

Yazar Biyografisi & Tüm Eserleri →

Okur Yorumları (0)

Bu kitap için henüz onaylanmış yorum yok. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.