Roman (Yabancı)

Vahşi Adalet – WILBUR SMITH

Seychelle Adaları Cumhuriyeti’nin Mahe Adası’ndaki Victoria Havaalanı’ndan kalkacak olan British Airways uçağına binecek yalnızca on beş yolcu vardı.
Ülkeden çıkış işlemlerini bitirmek için kuyruğa giren yolcular iki grup oluşturmuşlardı. Hepsi de güneşten bronzlaşmış gençlerdi, üzerlerinde bu tatil cennetinde geçirdikleri günlerin rahatlığı ve umursamazlığı vardı. Ancak içlerinde bir kız yalnızca varlığının kusursuzluğuyla bile arkadaşlarını gölgede bırakıyordu.
Bir kaplanın kıvraklığıyla oradan oraya giderken iri ve sivri memeleri ince pamuklu tişörtünü gererek savruluyor, daracık ve yuvarlak kalçaları, rengi atmış kısa blucinin arkasını daha da zorluyordu.
Tişörtünün göğsünde ‘BEN BİR AŞK DELİSİYİM’ yazıyordu iri harflerle, altında da bir deniz cevizinin kaba hatlarla çizilmiş müstehcen biçimi vardı.
Kız, yeşil renkli Birleşik Devletler pasaportunu Seychelli, esmer gümrük memuruna uzatırken yüzünü geniş bir gülümseme aydınlattı. Ancak ardından gelen erkek arkadaşına döndüğünde, akıcı bir Almancayla konuşmuştu. Pasaportunu alıp diğerlerinin arkasından bekleme salonuna doğru yürüdü.
Silah arama bölümündeki iki polise de aynı gülümsemeyle yaklaşırken omzundaki örgü çantayı sallayarak, “Bunu da arayacak mısınız?” diye sordu. Hep birlikte güldüler. Filede her biri bir insan kafasının iki katı büyüklüğünde iki tane deniz cevizi vardı. Bunlar adanın en çok tutulan hatıra eşyalarıydı.
Kızın üç arkadaşında da benzer fileler içinde aynı cevizlerden vardı. Polis filelere bakmayıp madeni detektörünü yolcuların el çantaları üzerinden geçirdi. Detektör çantanın birinin üzerinde bir bip sesi çıkarmaya başlayınca, yüzü kızaran delikanlı çantadan küçük bir Japon fotoğraf makinesi çıkardı. Yeniden gülüştüler. Polis memuru grubu çıkış salonuna uğurladı.
Salon Maurituis’ta uçağa binmiş olan transit yolcularıyla iyice doluydu; geniş pencerelerden yakıt ikmali yapılan dev Boeing 747’in ışıldakların altında parıl parıl beklediği görülüyordu.
Salonda oturacak boş yer olmadığından, dört kişilik grup tavanda dönen geniş kanatlı yelpazelerden birinin altında durdular. Gece çok sıcak ve rutubetliydi.
Kapalı odanın içindeki sigara dumanı ve sıcak vücutlardan yükselen koku havayı katlanılmaz derecede bozmuştu.
İki erkek arkadaşından beş altı santim ve kız arkadaşından da bir baş uzun olan sarışın kız yüksek sesle konuştuğundan, salonda bekleyen yüzlerce transit yolcusunun dikkatleri bir anda üzerlerine çevrilmişti. Salona girdikten sonra grubun içinde bir değişiklik olmuştu, sanki güç bir engeli aşmışlar gibi rahatlama, kahkahalarında ateşli bir heyecan vardı şimdi. Hareketsiz duramaz gibiydiler; sürekli olarak ağırlıklarını bir ayaklarından diğerine aktarıyorlar, elleriyle ya saçlarını ya da üst başlarını düzeltiyorlardı.
Dört arkadaşın çok sıkı bir grup oluşturduklarının açıkça belli olmasına karşın, transit yolcularından biri karısını bırakıp oturduğu yerden kalktı.
Gruba yaklaşırken, “İngilizce bilir misiniz?” diye sordu.
Kır saçlı, koyu renk çerçeveli gözlüklü, servet ve başarının verdiği rahatlığa sahip elli, elli beş yaşlarında bir adamdı bu.
Grup istemeye istemeye açıldı, yanıt veren uzun boylu sarışın kız oldu.
“Elbette, ben de Amerikalıyım.”
“Sahi mi?” Adam sırıttı. “Vay canına!” Saklamaya gerek duymadığı bir hayranlıkla bakıyordu kıza. “Şunların ne olduğunu merak etmiştim de…” Eliyle kızın ayakları dibindeki fileyi gösterdi.
“Deniz cevizi, “ dedi kız.
“Böyle bir şeyden söz edildiğini duymuştum, ama hiç görmemiştim şimdiye kadar.”
“Aşk cevizi de derler, “ diye kız açıklamasını sürdürdü. Çantadan meyvelerden birini çıkardı. “Nedeni de ilk bakışta anlaşılır zaten.”
Cevizin iki yarısı bir insan kalçasından fark edilmeyecek biçimde birleşikti.
“Kıçı,” dedi kız Çin porseleni kadar bembeyaz dişlerini göstererek.
“Bu da önü.” Cevizi çevirip adama bir kadının cinsel organı gibi tümsekli ve hafif tüylü meyveyi uzattı. Adamla dalga geçtiği belliydi. Bir yandan da duruşunu değiştirip kalçalarını hafifçe ileri uzatınca, adam elinde olmadan gergin blucinin altında belli olan Venüs tepesine baktı. Pantolonun kumaşı kızın bacak arasına iyice girmişti.
Adamın yüzü kızardı, birden soluğu kesilir gibi oldu.
“Erkek meyve ise kol kadar kalın ve uzundur.” Kız masmavi gözlerini irileştirerek adamın yüzüne baktı. O ana kadar yerinde oturan karısı da şimdi dişisel bir içgüdüyle kalkmış yanlarına yaklaşıyordu. Kocasından çok genç ve hamileydi.
“Seychelliler dolunayda erkek bitkinin köklerini topraktan çekip dişiyle çiftleşmeye gittiğini söylerler…”
Sarışının yanındaki ufak tefek, kara saçlı kız, “Kol kadar uzun ve kalın ha! Vay canına!” diye gülümsedi. O da alaya başlamıştı. İki kız adamın pantolonuna indirdiler bakışlarını. Adam huzursuzca kıpırdandı. Yanındaki iki genç de onun bu haline gülümsediler.
O sırada karısı gelip kocasının kolunu çekiştirmeye başlamıştı. Kadının üst dudağında saydam çıbanlar gibi iri ter damlaları vardı.
“Harry, kendimi iyi hissetmiyorum, “ diye mızmızlandı.
Adam rahatlamış ama bütün havası ve kendine güveni sarsılmış bir halde, “Gitmem gerek, “ diye mırıldandı. Karısının koluna girdi, uzaklaştılar.
Kara saçlı kız Almanca, “Tanıdın mı onu?” diye hâlâ gülümseyerek ama çok hafif bir sesle sordu arkadaşına.
Sarışın da aynı dilde, “Harold McKevitt, “ dedi. “Forth Worth’lu beyin cerrahı.
Cumartesi günü kapanış toplantısında bir bildiri okudu. Büyük balık, hem de çok büyük…” Bir kedi gibi pembe dilini dudakları üzerinde gezdirdi.
O pazartesi gecesi Çıkış Salonu’nda bulunan dört yüz bin yolcunun 360’ını çeşitli ülkelerden gelen cerrahlar ve eşleri oluşturuyordu. Tıp dünyasının en ünlü adları arasında Avrupa, Amerika, Japonya Asya ve Güney Amerika’dan gelenlerin bulunduğu bu topluluk, Mahe Adası’nın beş yüz mil güneyindeki Mauritius Adası’nda yirmi dört saat önce sona eren kongreden dönmekteydiler.
Kongre’nin bitiminden sonraki ilk uçuştu bu.
“British Airways, Nairobi ve Londra’ya BEA 070 numaralı uçuş için transit yolcularının çıkış kapısına gelmelerini rica eder.”
Çıkış kapısına doğru dalgalandı kalabalık.
“Victoria Kontrol, burası Speedbird Sıfır Yedi Sıfır. Kalkış izni istiyorum.”
“Sıfır Yedi Sıfır kalkış izni verilmiştir. Sıfır Bir pistine doğru hareket edebilirsiniz.”
“Nairobi’ye uçuş planımızı bildirin. Uçak tam dolu. Yolcu sayısı 401.”
“Anlaşıldı, Speedbird. Uçuş planınız bildirilecek.”
Dev uçak henüz burnunu havaya dikmiş tırmanıyor, emniyet kemerleri ve sigara içilmemesi konusundaki uyarı ışıklan yanıyordu. Sarışın kızla arkadaşı en ön sırada, mutfak bölümüyle pilot bölmesini ayıran duvarın önündeki koltuklarda yan yana oturuyorlardı. Genç çiftin oturduğu bu 1a ve 1b koltukları daha aylarca öncesinden ayrılmıştı.
Sarışın kız arkadaşına başıyla işaret verince, genç adam kızı yan tarafta oturan yolculardan gizlemek için öne eğildi. Sarışın kız fileden bir deniz cevizi çıkarıp kucağına yerleştirdi.
Ceviz doğal ayrılma yerinden kesilmiş, sütü ve beyaz eti boşaltıldıktan sonra yine eski durumuna gelecek biçimde dikkatle yapıştırılmıştı. Bu işlemin yapıldığı ancak çok dikkatli bir incelemeyle anlaşılabilirdi.
Kız aralığa madeni bir araç sokup çevirdi, cevizin iki parçası Paskalya yumurtası gibi iki yana açıldı.
Kabukların oluşturduğu yuvalar plastik köpükle örtülüydü, içinde her biri bir beyzbol topu boyunda yumurtayı andıran gri renkli iki nesne vardı.
Bunlar Doğu Alman yapımı ve Varşova Paktı içinde MKIV (C) kod adıyla anılan el bombalarıydı. Bombaların dış yüzeyi elektronik maden detektörlerinin denetiminden geçmek için zırhlı plastikle kaplıydı. El bombalarının çevresindeki sarı çizgi şarapnel etkisi olmadığını, yüksek derece patlama niteliği olduğunu belirtiyordu.
Sarışın kız el bombasını sol eline alıp emniyet kemerini açtı ve sakin bir tavırla yerinden kalktı. Perdeyi açıp mutfak bölümüne geçerken diğer yolcular onunla ilgilenmediler bile. Ancak hâlâ emniyet kemerleri bağlı olan kabin memuruyla iki hostes, bölmelerine giren kızı görünce çok şaşırmışlardı.
“Özür dilerim, hanımefendi, ama pilot emniyet kemeri ışıklarını söndürene kadar yerinizden kalkmamanızı rica edeceğim.”
Sarışın kız elini kaldırıp adama parlak gri yumurtayı gösterdi.
“Bu bir tank mürettebatını öldürmek için geliştirilmiş özel el bombasıdır. Bu uçağın pilot bölmesini bir kesekâğıdı gibi parçalar ve elli metre çevresindeki insanları sarsıntı etkisiyle öldürür.”
Karşısındakilerin yüzlerinde korkunun kötülük dolu bir çiçek gibi açtığını gördü.
“Elimden bıraktıktan üç saniye sonra patlamak üzere ayarlanmıştır.” Sarışın kızın gözleri heyecandan parıldıyor, soluğu kesik kesik çıkıyordu.
Kabin memuruna işaret etti. “Sen beni pilot bölmesine götür. Sizler de yerlerinizden kıpırdamayın. Konuşmayın ve hareket etmeyin.”
Uçuş ekibi, araç gereç ve elektronik aygıtlarla zaten çok dar olan pilot bölmesine girince, üç adam şaşkınlıkla arkalarına döndüler. Sarışın kız elindekini kaldırıp gösterdi.
Pilotlar durumu bir anda kavradılar.
“Uçağın komutasını ben ele alıyorum, “ dedi sarışın kız. Sonra uçuş mühendisine döndü. “Telsizleri kapat!”
Mühendis kaptan pilota baktı, adamın başını eğdiğini görünce, telsizleri sırayla kapatmaya başladı: Yüksek frekans, çok yüksek frekans…
“Uydu aktarmasını, “ dedi kız. Uçuş mühendisi kızın bilgisine şaşıp yüzüne baktı.
“Böceğe dokunayım deme!” Mühendis gözlerini kırpıştırdı. Kimse, ama şirketin dışında kimse sağ dizinin dibindeki düğmenin varlığını bilemezdi. Buna basıldığı anda uçağın pilot bölümündeki bütün konuşmalar Londra’da Heathrow Kontrol Merkezi’nde banda alınırdı. Uçuş mühendisi elini çekti.
“Böcek devresinin sigortasını çıkar.” Kız mühendisin başının üstündeki kutuyu işaret etmişti. Mühendis bir daha baktı kaptan pilota. Ancak kızın sesi akrep kuyruğu gibi yakıcıydı.
“Ne dersem onu yap.”
Mühendis sigortayı çıkarınca kız biraz rahatladı.
“Uçuş planını oku, “ diye emretti.
“Nairobi’ye kadar radar kontrolündeyiz, on üç bin metre yükseğe çıkmak için iznimiz var.”
“’Operasyon normal’ kaç dakika sonra?”
‘Operasyon normal’ uçuş planının uygulandığını belirtmek için Nairobi Kontrol Merkezi’ne verilen rapordu.
“On bir dakika otuz beş saniye sonra.” Uçuş mühendisi çıkık alınlı, kara saçlı, yakışıklı bir gençti.
Kız Boeing’in pilotuna döndü, bakışlarıyla birbirlerini ölçtüler. Kaptan pilotun kır saçları oldukça kısa kesilmişti. İriyarı, kalın boyunlu, bir çiftçi ya da kasap gibi etli ve kırmızı yüzlü bir adamdı. Ancak bakışları sabit, davranışı sakin ve inatçıydı. Kız onun bir an bile gözden uzak tutulmayacak biri olduğunu anlamıştı.
“Kendimi bu operasyona adadığımı bilmenizi isterim, “ dedi. “Davam için yaşamımı feda etmekten kaçınmam.” Koyu mavi gözlerinde korkudan eser yoktu. Erkeğin bakışlarında ilk kez kendine karşı bir saygı okuyordu şimdi. İyi bir işaretti bu, planı zaten bu davranışlar hesaba katılarak hazırlanmıştı.
“Buna eminim, “ diye kaptan pilot başını salladı.
“Sizin bu uçaktaki 417 kişiye karşı bir göreviniz var, “ diye kız sözünü sürdürdü. “Benim emirlerimi tam olarak yerine getirdiğiniz takdirde güvenlik içinde olacaklardır. Buna söz veriyorum.”

Yazar

BENZER İÇERİKLER

Alacakaranlık

Editor

Dava

Editor

Çatıdaki Pencere

Editor
Yükleniyor....

İnternet sitemizden en iyi şekilde faydalanabilmeniz ve internet sitemize yapacağınız ziyaretleri kişiselleştirebilmek için çerezlerden faydalanıyoruz. İstediğiniz zaman çerez ayarlarınızı değiştirebilirsiniz. Kabul et Daha fazla oku

Gizlilik ve Çerez Politikası