Roman (Yabancı)

Agatha Christie – Hercule Poirot – Acı Kahve

Hercule Poirot – Acı Kahve
Hercule Poirot, Whitehall Mansions’daki küçük fakat insanı dinlendiren dairesinde kahvaltı ediyordu. Tatlı çörekle Kakao nefisti. Alışkanlıklarından çoğu zaman şaşmazdı; fakat o sabah uşağı George’dan bir fincan kakao daha istedi. Bir yandan da kahvaltı masasındaki gazeteye göz atıyordu.
Her zamanki titizliğiyle, işi biten zarfları düzgünce üst üste koydu. Hepsi, dostu Hastings’in yıllar önce doğum gününde verdiği kılıç biçimindeki mektup açacağıyla muntazam olarak açılmıştı. İkinci bir zarf yığını, George’dan atmasını isteyeceği, gereksiz şeylerden oluşmaktaydı. Üçüncü desteyse, cevap vermesi gereken, en azından aldığını bildireceği mektupları içeriyordu. Bunlarla kahvaltıdan sonra ilgilenecekti, ancak kesinlikle saat ondan önce değil. Poirot işlere sabahın daha erken vaktinde başlamanın profesyonelliğe aykırı olduğuna inanırdı. Oysa bir davayla ilgilendiğinde… O zaman durum değişirdi tabii. Bir seferinde Hastings’le şafaktan önce…
Hayır, geçmişe dalmanın sırası değildi. Ah, o mutlu günler. “Muhteşem Dörtlü” diye bilinen uluslararası bir suç örgütünü başarıyla çözdükleri son işlerinin ardından Hastings Arjantin’deki çiftliğine ve karısına dönmüştü. Eski dostu Hastings çiftlikle ilgili bir iş için geçici olarak Londra’daydı. Gel gör ki, bir olayı çözmek için yeniden beraber çalışmaları olası görünmüyordu. Hercule Poirot’nun 1934 Mayısfnın o güzelim bahar sabahında yaşadığı huzursuzluğun nedeni bu muydu yoksa? Emekliydi gerçi ama karşısına ilginç bir dava geldiğinde, ara sıra bu emekliliği bir yana bıraktığı olurdu. Keşke, fikirlerini ve teorilerini sınayacak Hastings’le birlikte yine iz peşinde olabilseydi. Ne var ki, son birkaç aydır mesleki ilgisini çekecek bir olaya rastlamamıştı. Artık hayal güçleri geniş suçlular kalmamış mıydı ne? Hercule Poirot çözmeye tenezzül etmeyeceği, alçakça, vahşice işlenmiş cinayetlerle hırsızlık vakaları mı duyacaktı sadece?
George’un sessizce yanına gelip kakao vermesiyle düşünceleri yarıda kesildi. Buna sevindi ama yalnızca nefis tadına bayıldığı için değil. Parkta gezintinin ardından Mayfair’i takiben tek başına öğle yemeği yiyeceği Soho’daki restorana kadar yapacağı yürüyüş dışında ilginç bir şey gözükmeyen günü bir süre daha ertelemesini sağladığı için de memnun olmuştu. Yemeğe pateyle başlar/ardından sade bir bonne (emme, sonra da…
George’un çekilmeyip ona bir şeyler söylediğini farketti. Kusursuz bir uşak ve tipik İngiliz olan George uzun zamandır yanında çalışıyordu. Poirot’nun bir uşakta aradığı tüm özelliklere sahipti. Meraklı değildi ve fikirlerini nadiren dile getirirdi. Aynı zamanda İngiliz aristokrasisi hakkında bilgi küpüydü. Dahası, ünlü dedektifin kendisi gibi tam bir düzen hastasıydı. Poirot bir defasında ona, “Pantolonlarımı çok iyi ütülüyorsun, George,” demişti. “Fakat hayal gücün sıfır.” Nasıl olsa hayal gücü Hercule Poirot’da fazlasıyla mevcuttu. İyi pantolon ütülemek ise ender bulunan bir meziyetti. Evet, yanında George olduğu için gerçekten şanslıydı.
“… ve bu sabah onu arayacağınızı söyledim, efendim,” diyordu George.
“Bağışla, sevgili George. Aklım başka yerdeydi. Birisi telefon mu etti, dedin?”
“Evet, efendim. Siz dün gece Bayan Oliver’la tiyatrodayken. Dönüşünüzden önce yattım ve o saatte not bırakmayı uygun görmedim.”
“Arayan kimdi?” diye sordu Poirot.
“Beyefendi adının Sir Claud Amory olduğunu söyledi, efendim. Bıraktığı telefon numarası Surrey’de bir yere ait olmalı. Çok hassas bir konuymuş. Karşınıza çıkan kişiye adınızı vermemenizi Sir Claud’un kendisiyle konuşmakta ısrar etmenizi istedi.”
“Teşekkür ederim, George. Numarayı çalışma masama bırak. Bu sabahki Times’ı okuduktan sonra Sir Claud’u arayacağım. Konu ne kadar hassas da olsa, telefon etmek için henüz erken.”
George eğilip selam vererek yanından ayrıldı. Poirot kakaosunu yavaş yavaş bitirdikten sonra, gazetesini alıp balkona çıktı.
Birkaç dakika sonra, gazete bir kenara bırakılmıştı. Uluslararası haberler her zamanki gibi iç sıkıcıydı. Hitler denen o korkunç adam Alman mahkemelerini Nazi partisinin kuklalarına çevirmiş, faşistler Bulgaristan’da iktidarı ele geçirmiş ve en kötüsü de, Poirot’nun ülkesi Belçika’da, Mons yakınlarında bir madendeki patlamada kırk iki işçi ölmüştü. Yurt haberleri kısmen daha iyiydi. Yetkililerin karşı çıkmasına rağmen, kadın tenisçilerin Wimbledon’da o yaz şortla maçlara çıkmalarına izin verilmişti. Poirot’nun yaşıtları, hatta daha gençler ölme çağına dayandıklarından, ölüm ilanlarını okumak da ruhunu karartıyordu.
Poirot şezlongda arkasına yaslanıp ayaklarını pufa koydu. Sir Claud Amory? Bu isim ona hiç de yabancı gelmiyordu. Mutlaka bir yerde duymuştu. Evet, bu Sir Claud Amory bir alanda oldukça tanınmış birisiydi. Ama hangi alanda? Politikacı mıydı? Avukat mı? Devlet görevlisi mi? Sir Claud Amory. Amory.
Balkon sabah güneşini cepheden alıyordu. Poirot için şimdiden çok sıcaktı hava. Güneşten çok hoşlanmadığı için, birazdan daha da rahatsız olacaktı. Daha fazla dayanamayacağımı hissedince, içeri girip Kim Kimdir kitabına bir bakayım, diye düşündü. Sir Claud tahmin ettiği gibi tanınmış bir simaysa, o kitapta adı geçiyordu mutlaka. Değilse… Ufak tefek dedektif kendi kendine omuz silkti. Hercule Poirot’nun kendini beğenmişliği iflah olmazlık düzeyindeydi. Sir Claud’a ancak önemli bir unvanı varsa ilgi göstermeyi peşinen kafasına koymuştu. Sir Claud’un adı, kendi öz geçmişinin de yer aldığı Kim Kimdir’de geçiyorsa, ilgisine belki o zaman şayan olabilirdi.
Poirot aniden çıkan esinti yüzünden ve merakının da etkisiyle içeri girince ilk işi kütüphaneye koşup, sırtında altın harflerle Kim Kimdir yazan, kalın, kırmızı ciltli kitabı almak oldu. Aradığı ismi bulup yüksek sesle okudu.
AMORY, Sir Claud (Herbert): 1927’de şövalye ilan edildi. 24 Kasım 1878’de doğdu. 1907’de Helen Graham (1929’da öldü) ile evlendi. Eğitimi: Weymouth Lisesi; King’s College. Londra. Fizik Araştırma Uzmanı, GEÇ Laboratuvarları, 1905; RAE Famborough (Radyo Bölümü), 1916; Hava Araştırmaları Kurumu, Swanage. 1921; partiküllerin hızlarını artırmak ve doğrusal ilerleyen dalga hızlandırıcı konularında yeni prensipler ortaya koydu, 1924. Fizik Cemiyeti’nin Monroe Madalyası’yla onurlandırıldı. Yayınları: Bilim dergilerinde makaleleri yayınlandı. Adres: Abbot’s Cleve, Market Cleve kasabası, Surrey. Tel: Market Cleve 314. Kulüp: Athenaeum.
“Ah, evet,” diye mırıldandı Poirot. “Şu ünlü fizikçi.” Birkaç ay önce, ortalığa dökülmeleri hükümet açısından sakıncalı bazı kayıp belgeleri bulduğunda, Majesteleri Kral’ın kabinesinden bir bakanla sohbet ediyordu. Bakan güvenlik önlemlerinin genel olarak yetersizliğinden yakınmıştı. “Mesela, Sir Claud Amory’nin üzerinde çalıştığı şey, gelecekteki savaşlar için büyük önem taşıyor. Ne yazık ki, kendisinin ve buluşunun emniyet altında olacağı laboratuvar ortamında çalışmayı reddederek, şehir dışındaki evinde çalışmakta ısrar ediyor. Korkunç.”
Poirot Kim Kimdir’\ rafa koydu. “Yoksa Sir Claud, Hercule Poirot’nun yorgun, yaslı bir bekçi köpeği olmasını mı isteyecek? Savaşla ilgili icatlar, gizli silahlar… Hayır, bunlar bana göre değil. Eğer Sir Claud…”
George’un yan odada çalan telefonu açtığını işitti. Bir dakika sonra uşak kapıdaydı. “Yine Sir Claud Amory arıyor, efendim.”
Poirot telefona gitti. “Alo? Ben Hercule Poirot.”
“Poirot? Şahsen tanışmadık, fakat ortak dostlarımız var. Adım, Amory. Claud Amory…”
“Adınızı işitmiştim, Sir Claud.”
“Bakın, Poirot. Şeytani bir sorunla karşı karşıyayım. Daha doğrusu, öyle tahmin ediyorum. Emin değilim. Atomun patlatılmasın) sağlayacak bir yöntem üzerinde çalışmaktayım. Ayrıntılara girmeyeceğim, ancak Savunma Bakanlığı bu projeye büyük önem veriyor. Her şey tamam. Yeni ve öldürücü bir bombanın nasıl yapılacağını belirledim. Ev halkından birinin bu formülü çalmaya teşebbüs edeceği yolunda ciddi kuşkularım var. Şimdilik başka açıklama yapmam imkansız. Konuğum olarak hafta sonu Abbot’s Cleve’e gelirseniz, beni çok sevindirirsiniz. Formülü Londra’ya götürüp, adını vereceğim Bakanlık görevlisine teslim etmenizi rica ediyorum. Bu isi Bakanlığın kuryesine vermememin nedenleri var. Bilim camiası dışında, başkalarının işine burnunu sokmayan, fakat zeki biri olması lazım…”
Karşıdaki aynada saçsız, yumurtaya benzeyen kafasına ve özenle sekil vermiş olduğu bıyığına bakan Hercule Poirot, uzun meslek hayatı boyunca kimsenin onu “başkalarının işine burnunu sokmayan” biri olarak tanımlamadığını, kendisinin de kendini öyle görmediğini düşündü. Fakat şehir dışında bir hafta sonu ve saygın bir bilim adamıyla tanışmak hiç fena görünmüyordu. Böylece sadece cebinde ne olduğunu bilmediği, fakat ölümcül bir formülü taşıyarak hükümete de şükranlarını göstermiş olacaktı.
Poirot, “Davetinizi seve seve kabul ediyorum, sevgili Sir ‘Claud,” diye adamın konuşmasını kesti. “Sizce sakıncası yoksa, cumartesi öğleden sonra orada olmak isterim. Pazartesi sabahı da, emanet edeceğiniz şey her ne ise onunla birlikte Londra’ya dönerim. Sizinle tanışmak için sabırsızlanıyorum.”
Poirot olayı ilginç bulmuştu. Yabancı ajanlar Sir Claud’un formülünün peşinde olabilirlerdi. Ama ev halkından biri gerçekten de… Neyse ne, hafta sonu bazı şeyler ortaya çıkacaktı nasıl olsa.
“George,” diye seslendi. “Kalın tüvit takımımı, ceketimi ve pantolonumu temizleyiciye götür lütfen. En geç cuma günü almalıyım. Hafta sonunda şehir dışında olacağım.” Sanki ömrünün kalanını Orta Asya steplerinde geçirecekmiş gibi bir tavırla konuşmuştu.
Telefonda bir numara çevirdi. “Sevgili Hastings, birkaç günlüğüne Londra’deki işlerinden uzaklaşmaya ne dersin? Yılın bu zamanında Surrey çok güzel olur…”

İKİNCİ BOLÜM

Sir Claud Amory’nin evi Abbot’s Cleve, Londra’nın yirmi beş mil güneydoğusundaki küçük kasabanın, daha doğrusu büyücek köyün, yani Market Cleve’in hemen dışındaydı. Ev mimari açıdan belirgin özellikler taşımayan, Viktorya tarzı, büyük bir yapıydı. Yer yer ağaç kümelerinin göze çarptığı bir araziye inşa edilmişti. Çakıl döşeli yol, ağaçların arasında kıvrılarak ana kapıda son bulmaktaydı. Arka cephe boyunca uzanan, terasın önünde, bakımsız bir bahçeye uzanan, eğimli, çimenlik bir alan vardı. ‘
Hercule Poirot’yla yaptığı telefon görüşmesinin üzerinden iki gün geçmişti. Sir Claud Amory evin doğu tarafında birinci kattaki küçük fakat rahat döşenmiş çalışma odasındaydı. Hava kararmaktaydı. Uzun boylu, asık suratlı ve görgü kurallarını çok iyi bilen bir adam olan, Sir Claud’un uşağı Tredwell iki üç dakika önce akşam yemeği gongunu çalmıştı. Aile üyeleri, koridorun öbür tarafındaki salonda toplanıyor olmalıydılar.
Sir Claud kendini çabuk karar vermeye zorladığı anlarda olduğu gibi, parmaklarıyla masanın üstünde trampet çalmaktaydı. Elli yaşlarında, orta yapılı bir adamdı. Kır saçlarını geniş alnından geriye doğru taramıştı. Buz mavisi gözlerinde endişeyle karışık şaşkınlık vardı.
Tredwell kapıyı hafifçe tıklattıktan sonra içeri girdi. “Affedersiniz, Sir Claud. Galiba gongu duymadınız…”
“Evet, evet, Tredwell; tamam. Yemeğe az sonra geleceğimi söyler misin lütfen? Telefonla konuştuğumu belirt. Aslında, bir yeri aramak üzereyim. Sen servise başla.”
Tredwell sessizce uzaklaşırken Sir Claud derin bir soluk alarak telefonu önüne çekti. Ahizeyi kaldırdı. Birkaç saniye dinledikten sonra konuşmaya başladı.
“Burası Market Cleve 314. Benim için Londra’dan bir numara bağlamanızı rica ediyorum.” Numarayı söyleyip bekledi. Sağ elinin parmakları yine masada trampet çalıyordu.
Sir Claud Amory birkaç dakika sonra yemek masasının basındaki yerine oturdu. Altı kişi çoktan masaya yerleşmişti. Sir Claud’un sağında yeğeni Barbara Amory, kuzeni ve Sir Claud’un tek oğlu olan Richard’la yan yana oturuyordu. Richard Amory’nin yanında İtalyan konukları Dr. Carelli vardı. Sir Claud’un karşısında, masanın diğer ucunda kız kardeşi Caroline Amory oturmaktaydı. Hiç evlenmemiş olan Caroline, Sir Claud’un karısının birkaç yıl önceki ölümünden beri evin yönetimini üstlenmişti. Sir Claud’un sekreteri Edward Raynor, Bayan Amory’nin sağındaydı. Richard Amory’nin karısı Lucia onunla aile reisinin arasında yer almıştı.
O akşamki yemek hiç de şenlik havasında değildi. Caroline Amory, nazik fakat kısa cevaplar veren Dr. Carelli’yle sohbet etmeye çalışıyordu. Her zaman terbiyeli ve sıcakkanlı olan Edward Raynor, Caroline kendisine bir şeyler söyleyince irkilerek yerinden sıçradı, sonra bir özür mırıldandı. Sir Claud o akşam her zamankinden daha ciddi ve sessizdi. Richard Amory ara sıra karısı Lucia’ya endişeli bakışlar fırlatmaktaydı. Sadece Barbara Amory neşeli görünüyor, halası Caroline’la havadan sudan konuşuyordu.
Tredwell tatlı servisini yaparken, Sir Claud herkesin duyacağı bir sesle uşağına, “Jackson’ın Market Cleve’deki garajını ara lütfen,” dedi. “Ve Londra’dan gelen dokuza on kala treninden inecek bir beyefendiyi karşılamak için araba yollamalarını söyle. Akşam yemeğimiz bittikten sonra burada olacak beyefendi o trenle gelecek.”
“Elbette, Sir Claud.” Tredwell odadan çıkarken, Lucia bir özür mırıldanarak aniden yerinden fırladı. Kapıyı kapamak üzere olan uşağa çarpacaktı neredeyse.
Koridorda hızlı adımlarla ilerleyerek, evin arka tarafındaki odalardan birine gitti. Kütüphane diye adlandırılan bu mekan daha çok misafir odası olarak kullanılmaktaydı. Şık olmaktan çok, rahatlatıcı tarzda dekore edilmişti. Camlı uzun kapıları terasa açılıyordu. Sir Claud’un çalışma odasına açılan bir kapısı da vardı. Şöminenin üzerinde eski moda bir saat, biblolar ve ateşi yakmakta kullanılan çıralarla katlanmış “kâğıt parçalarının konduğu vazo göze çarpmaktaydı.
Kütüphanede mobilya olarak, tepesinde metal bir kutu bulunan yüksek bir kitaplık, telefonun durduğu çalışma masası, tabure, üzerinde gramofon ve plaklarla küçük bir masa, bir kanepe, kahve sehpası, kitaplarla dolu bir başka masa, iki sandalye, koltuk, üzerine pirinç saksı içinde çiçek yerleştirilmiş bir sehpa vardı. Mobilyalar, antika denecek kadar eski ve nitelikli olmasa da, geçmiş zamanların modasını yansıtıyordu.
Yirmi beş yaşında güzel bir kadın olan Lucia’nın gür, parlak siyah saçları omuzlarına dökülüyordu. Kahverengi gözleri anlaşılmaz bir duygu yoğunluğuyla çakmak çakmaktı. Odanın ortasında bir an durakladıktan sonra camlı kapıya gidip perdeleri araladı, karanlık geceye baktı. Dudaklarından hafif bir soluk dökülürken alnını soğuk cama dayadı ve düşüncelere daldı.
Koridordan Bayan Amory’nin sesi geliyordu. “Lucia, Lucia, neredesin?” Sir Claud’dan birkaç yaş büyük olan Bayan Amory çok geçmeden kütüphaneye girdi. Lucia’yı kolundan çekerek kanepeye oturttu. Zaten her zaman telaşlı bir yapısı vardı.
“Merak etme, hayatım. Birazdan düzelirsin.”
Lucia, Caroline Amory’ye minnettarlıkla gülümsedi. “Evet, tabii. Geçti bile.” İngilizce’yi kusursuz konuşsa da, bazen yaptığı hatalar İngilizcenin anadili olmadığını belli ediyordu.
“Bir an bayılacak gibi oldum,” diye devam etti Lucia. “Daha önce hiç böyle olmamıştım. Lütfen salona dönün, Caroline Hala. Ben burada iyiyim.” Çantasından mendilini çıkarırken, Caroline Amory dikkatle onu izliyordu. Lucia gözlerini silip mendili çantasına koyduktan sonra gülümsedi. “Beni merak etmeyin.”
Bayan Amory ikna olmamıştı. “Bu akşam hiç iyi görünmüyorsun, hayatım.”
“Öyle mi?”
“Evet.” Bayan Amory ona yaklaştı. “Belki üşüttün. İngiltere’de yaz mevsimi insanı yanıltır. Senin alışkın olduğun İtalyan güneşine hiç benzemez. Gerçekten, İtalya çok güzel bir yer olmalı.”
Lucia’nın gözleri uzaklara dalmıştı. “İtalya,” diye mırıldandı. Çantasını yanına koymuştu. “İtalya…”
“Biliyorum çocuğum. Memleketini çok özlemiş olmalısın. Orayla buranın iklimleri ve gelenekleri o kadar farklı ki. İtalyanlar…”
“Hayır! İtalya’yı hiç özlemiyorum!” Lucia’nın çığlığı Bayan Amory’yi şaşırtmıştı. “Asla!”
“Haydi, çocuğum. İnsanın ara sıra memleketini özlemesi kötü bir şey değildir…”
“Asla!” diye yineledi Lucia. “İtalya’dan nefret ediyorum. Her zaman da nefret ettim. İngiltere’de sizin gibi iyi kalpli insanların arasında olmak çok güzel. Cennetteyim sanki!”
“Çok naziksin, hayatım. Hepimiz seni mutlu etmek istiyoruz; ama bazen ülkeni özlersin tabii. Ve anneni hiç tanımamış olman…”
“Lütfen… lütfen… Annemden söz etmeyelim.”
“istemiyorsan, elbette, hayatım. Seni üzmek istememiştim. Benden istediğin bir şey var mı?”
“Hayır, teşekkür ederim. Gayet iyiyim.”
“Benim için sorun değil, biliyorsun,” dedi Caroline Amory. “Bir şişe çok güzel amonyak ruhu var odamda. Biraz koklamak sana iyi gelir. Bilirsin; amonyak tuzu mu, tuz ruhu mu nedir, bir adı daha var. Banyoların temizlendiği tuz ruhundan değil tabii.”
Lucia yanıt vermeden gülümsedi. Ayağa kalkan Bayan Amory amonyağı getirip getirmemekte kararsızdı. Kanepenin yastıklarını düzeltti. “Evet, soğuk almış olmalısın. Bu sabah çok iyiydin. Belki de İtalyan arkadaşın Dr. Carelli’yi gördüğüne heyecanlandın. Gelişi sürpriz oldu, değil mi? Çok şaşırdın mutlaka.”
Bayan Amory, Lucia’nın kocası Richard’ın kütüphaneye girdiğini farketmediği için, son söylediklerinin onu neden huzursuz ettiğini de anlayamamıştı. Arkasına yaslanıp gözlerini kapayan Lucia için endişelendi. “Ah, tatlım. Neyin var? Yine baygınlık mı geçiriyorsun yoksa?”
Richard Amory kapıyı kapayıp, iki kadına yaklaştı. Otuz yaslarında, acık kumral saçlı, orta boylu, vücudu adaleli bir adamdı. “Sen yemeğini bitir, Caroline Hala. Lucia’yla ben ilgilenirim.”
Bayan Amory hâlâ kararsızdı. “Sen miydin, Richard? Eh, ben masaya döneyim bari.” Kapıya doğru bir iki adım attı. “Babanın böyle şeylerden hazzetmediğini bilirsin. Hele bir konuğumuz varken. Üstelik bu adam yakın bir aile dostu da değil.”
Tekrar Lucia’ya baktı. “Dr. Carelli’nin senin dünyanın bu köşesinde yaşadığından haberi olmaksızın çıkagelmesi ne tuhaf, değil mi? Ona köyde rastladın ve davet ettin. Senin için büyük sürpriz olmalı.”
“Doğru,” dedi Lucia.
“Hep dediğim gibi, dünya gerçekten küçük,” diye devam etti Bayan Amory. “Arkadaşın çok yakışıklı, Lucia.”
“Öyle mi dersiniz?”
“Yabancı görünüşlü, elbette. Fakat yakışıklı. İngilizcesi de çok düzgün.”
“Evet, sanırım öyle.”
Bayan Amory konuyu değiştirmeye niyetli değildi. “Onun burada olduğunu bilmiyor muydun sahiden?”
Lucia, “Hayır,” diye atıldı.
Richard Amory’nin bakışları karısının üzerindeydi. Lafa karıştı. “Senin için hoş bir sürpriz olmalı, Lucia.”
Karısı ona kaçamak bir bakış fırlattı, fakat bir şey demedi. Bayan Amory’nin yüzü aydınlanmıştı. ‘”Evet. İtalya’dayken onu yakından tanır miydin, hayatım? Arkadaşın mıydı? Bence öyle olmalı.”
Lucia, “Hiçbir zaman arkadaşım olmadı,” derken sesine aniden bir acılık çöktü.
“Anlıyorum. Uzaktan bir tanıdığın yalnızca. Fakat nazik daveti kabul etti yine de. Yabancıların biraz ısrarcı olduklarını düşünmüşümdür hep. Ah, seni kastetmedim, tatlım…” Bayan Amory her nasılsa kızarıp duraksadı. “Sen yarı İngiliz sayılırsın.” Yeğenine anlamlı anlamlı baktı. “Doğrusu, artık tam anlamıyla İngiliz sayılır, değil mi Richard?”
Halasının imalı sözlerine yanıt vermeyen Richard onun diğerlerinin yanına dönmesini beklercesine kapıyı açtı.
Yaşlı kadın gönülsüzce kapıya yürüdü. “Yapabileceğim başka bir şey yoksa…”
“Yok, yok.” Richard’ın yanıtı gibi ses tonu da aksiydi. Bayan Amory, Lucia’ya şöyle bir gülümseyerek kütüphaneden çıktı.
Richard kapıyı kapayıp rahat bir soluk alarak karısının yanına gitti. “Ondan hiç kurtulamayacağız sandım.”
“Nazik olmaya çalışıyordu, Richard.”
“Ah, eminim. Ama biraz abarttı gibi.”
“Beni ne kadar sevdiği ortada,” diye mırıldandı Lucia.

Yazar

BENZER İÇERİKLER

Dalgalar Hep Aşk Getirse

Editor

Aklından Bir Sayı Tut

Editor

Keje: Bir Gecede Büyümek

Editor

Yorum bırak

* Bu formu kullanarak yorumlarınızın bu web sitesi tarafından saklanmasını ve yayınlanmasını kabul etmiş olursunuz.

İnternet sitemizden en iyi şekilde faydalanabilmeniz ve internet sitemize yapacağınız ziyaretleri kişiselleştirebilmek için çerezlerden faydalanıyoruz. İstediğiniz zaman çerez ayarlarınızı değiştirebilirsiniz. Kabul et Daha fazla oku

Gizlilik ve Çerez Politikası